رفتن به محتوای اصلی

راهنمای جامع درمان زخم دیابتی و پیشگیری از قطع عضو

زخم پای دیابتی یکی از جدی‌ترین و شایع‌ترین عوارض بلندمدت بیماری دیابت است. ترکیب دو عامل خطرناک یعنی نوروپاتی محیطی (از دست رفتن حس درد و گرما در پا) و بیماری عروقی محیطی (کاهش جریان خون‌رسانی) باعث می‌شود کوچک‌ترین آسیب، تاول یا فشار کفش به یک زخم عمیق و مقاوم تبدیل شود.

ویژگی‌های بالینی زخم دیابتی

  • بیشتر در نواحی تحت فشار کف پا (مانند ناحیه متاتارس یا پاشنه) ایجاد می‌شود.
  • لبه‌های زخم معمولاً مشخص و ضخیم (پینه دور زخم) است.
  • به دلیل نوروپاتی، بیمار درد زیادی حس نمی‌کند و متوجه پیشرفت زخم نمی‌شود.
  • مستعد عفونت‌های عمیق است و در صورت عدم درمان به‌موقع، می‌تواند به استخوان نفوذ کند.

پروتکل درمان تخصصی در کلینیک

۱. دبریدمان تخصصی: برداشتن کامل بافت‌های مرده، نکروز و پینه‌های دور زخم برای تحریک بافت سالم.

۲. کنترل و درمان عفونت: استفاده از نمونه‌برداری و آنتی‌بیوتیک‌تراپی هدفمند.

۳. تکنولوژی‌های نوین ترمیمی: به‌کارگیری دستگاه وکیوم‌تراپی (NPWT) برای بستن فضای مرده زخم و لیزرتراپی کم‌توان (LLLT) جهت تسریع خون‌رسانی و بازسازی سلولی.

۴. تخلیه فشار (Offloading): استفاده از کفش‌ها یا ابزارهای مخصوص برای برداشتن فشار مستقیم از روی زخم.

خدمت مرتبط

مدیریت تخصصی زخم و درمان‌های نوین

درمان انواع زخم‌های مزمن، حاد و مقاوم با پروتکل‌های علمی روز برای تسریع ترمیم بافت و پیشگیری از عوارض.