راهنمای جامع درمان زخم دیابتی و پیشگیری از قطع عضو
زخم پای دیابتی یکی از جدیترین و شایعترین عوارض بلندمدت بیماری دیابت است. ترکیب دو عامل خطرناک یعنی نوروپاتی محیطی (از دست رفتن حس درد و گرما در پا) و بیماری عروقی محیطی (کاهش جریان خونرسانی) باعث میشود کوچکترین آسیب، تاول یا فشار کفش به یک زخم عمیق و مقاوم تبدیل شود.
ویژگیهای بالینی زخم دیابتی
- بیشتر در نواحی تحت فشار کف پا (مانند ناحیه متاتارس یا پاشنه) ایجاد میشود.
- لبههای زخم معمولاً مشخص و ضخیم (پینه دور زخم) است.
- به دلیل نوروپاتی، بیمار درد زیادی حس نمیکند و متوجه پیشرفت زخم نمیشود.
- مستعد عفونتهای عمیق است و در صورت عدم درمان بهموقع، میتواند به استخوان نفوذ کند.
پروتکل درمان تخصصی در کلینیک
۱. دبریدمان تخصصی: برداشتن کامل بافتهای مرده، نکروز و پینههای دور زخم برای تحریک بافت سالم.
۲. کنترل و درمان عفونت: استفاده از نمونهبرداری و آنتیبیوتیکتراپی هدفمند.
۳. تکنولوژیهای نوین ترمیمی: بهکارگیری دستگاه وکیومتراپی (NPWT) برای بستن فضای مرده زخم و لیزرتراپی کمتوان (LLLT) جهت تسریع خونرسانی و بازسازی سلولی.
۴. تخلیه فشار (Offloading): استفاده از کفشها یا ابزارهای مخصوص برای برداشتن فشار مستقیم از روی زخم.
خدمت مرتبط
درمان انواع زخمهای مزمن، حاد و مقاوم با پروتکلهای علمی روز برای تسریع ترمیم بافت و پیشگیری از عوارض.
